.gif)
 (1).png){kind=logo}
.png)
‘क्रान्ति’मा बेपत्ता बुवा खोजिरहेकी ‘जेन-जी’ क्रान्तिकी ‘पोस्टर गर्ल’ किशोरीको कथा
२३ भदौ २०८२, सोमबार, ‘जेन-जी’ आन्दोलनको इपिसेन्टर, नयाँ बानेश्वर । नव युवाहरु उर्लिएर सडकमा आएका थिए । सलह जसरी चारैतिरबाट युवाहरु नयाँ बानेश्वर ओर्लिएका थिए । खै के भयो ? शान्तिपूर्ण रुपमा प्रर्दशन गरीरहेका युवाहरु एकाएक आक्रोशित भए । प्रहरीको ब्यारिकेड तोडियो । चारैतिर ढुङ्गामुढा र अश्रुग्यासको धुवाँ । चारैतिर आक्रोशको फैलियो। नयाँ बानेश्वर एकाएक रणमैदानमा परिणत भयो। एकाएक गोली चल्यो। प्रदर्शनकारीहरू ढले। सडकमा गोली लागेका युवाहरू रगतको आहालमा छटपटाइरहेका थिए।
ज्यान जोगाउन मानिसहरू भागाभाग गरिरहेका थिए। एकैछिनमा नयाँ बानेश्वर यस्तो बन्यो, मानौँ यो कुनै युद्ध मैदान हो । त्यही मृत्युको त्रासबीच रणमैदानमा एउटी हिम्मतवाली युवती एकाएक मैदानमा उत्रिइन् र घाइतेहरूको उद्धारमा जुटिन्। उनी हुन्, ओखलढुङ्गाकी किशोरी कार्की। एम्बुलेन्स उपलब्ध हुने कुरै थिएन। रगत बगिरहेको थियो, समय घर्कँदै थियो। घाइते युवालाई कसरी अस्पताल लैजाने? उनले हतार-हतार यताउता हेरिन्।
ठीक त्यही बेला, बीच सडकमा पार्क गरिएको एउटा मोटरसाइकलमा उनको नजर पर्यो। संयोग कस्तो भयो भने— भागदौडका कारण बाइकधनीले चाबी बाइककै लकमा छोडेर भागेका थिए। किशोरीले एक सेकेन्ड पनि ढिला गरिनन्। उनले बाइक स्टार्ट गरिन्, घाइतेलाई पछाडि राखिन् र हुइँकिइन् सिभिल अस्पतालतर्फ।
तर, सिभिलमा उपचार सम्भव भएन। परिस्थिति झन् जटिल बन्दै गयो। त्यसपछि उनले तुरुन्तै एम्बुलेन्सको प्रबन्ध गरिन् र घाइतेलाई महाराजगञ्जस्थित त्रिवि शिक्षण अस्पताल (टिचिङ) पुर्याइन्। समयमै अस्पताल पुर्याएका कारण ती अपरिचित युवाको ज्यान बच्यो। बानेश्वरको त्यो रणमैदानमा किशोरी कसैका लागि 'भगवान' बनेर उभिएकी थिइन्।
‘क्रान्ति’मा बेपत्ता बुवा खोजिरहेकी किशोरीको कथा
बाहिर सधैँ मुस्कुराइरहने यी साहसी युवतीको भित्री मनमा एउटा यस्तो गहिरो घाउचोट छ, जो कहिल्यै निको हुने छैन। यो उनको आँसुको लामो र कारुणिक कथा हो। २०५८ साल, जतिबेला किशोरी मात्र २२ महिनाकी थिइन्। माओवादी जनयुद्धमा आबद्ध भएको कारण उनका बुवा हिमालकाजी कार्की र आमा पशुपति बस्नेतलाई राज्य पक्षले नियन्त्रणमा लियो। आमा त १५ महिनापछि यातनाका अनेकौँ सम्झना बोकेर फर्किइन्, तर बुवा फेरि कहिल्यै फर्किएनन्। आज २४ वर्ष बितिसक्दा पनि उनी जीवित छन् कि मारिए ? कुनै खुटखबर छैन।
धार्मिक संस्कार अनुसार निधन भएको पक्का नभएसम्म बुवाको काजकिरिया गर्न मिल्दैन, न त धार्मिक संस्कार अनुसार श्राद्ध-तर्पण गर्न मिल्छ ।पण्डितहरूले किशोरीको परिवारलाई भनिदिएका छन्, ‘अहिलेसम्म मृत्युको कुनै प्रमाण छैन, त्यसैले बुवाको श्राद्ध गर्न मिल्दैन।’ किशोरी आज एउटा पीडादायी वर्तमानमा छिन्; उनलाई न बुवाको नाममा ‘श्रद्धाञ्जली’ लेख्ने छुट छ, न त बुवाको अवस्था थाहा पाउने अधिकार नै ।
जतिबेला देखि किशोरीले यो समाजलाई बुझ्न थालिन्, ठीक त्यही बेलादेखि उनले एउटै प्रश्न सोधिरहेकी छिन्, ‘मेरो बुवा कहाँ हुनुहुन्छ ?’ तर, यो उत्तर अहिलेसम्म कसैले दिएको छैन। दिने हिम्मत पनि छैन । किशोरीकी आमाका लागि त यो प्रश्न मुटुमा छुरा रोपेजस्तै साबित हुन्छ।
अरू मामिलामा चट्टान जस्तै हिम्मतवाली देखिने किशोरी, बुवाको कुरा उठ्ने बित्तिकै आफ्ना आँसू रोक्न सक्दिनन्। भक्कानिँदै उनी भन्छिन्, ‘म कति अभागी छोरी, न मैले बुवाको सास पाएँ, न त लास नै ।’ जतिबेला पनि उनी राज्य र तत्कालिन विद्रोही माओवादीसँग एउटै गुहार मागिरहन्छिन्, ‘कि त मेरो बुवाको सास देऊ, कि लास देऊ । ’ त्यही कहिल्यै कहिल्यै निको नहुने घाउचोट बोकेर हिडीरहेकी किशोरी कार्की यसपालीको नभनिएको कथाहरु (The Untold Stories) मा :-
